Czym są kosmiczne kombinezony?

"Przyjechaliśmy do Mielna z nadzieją, że Wojtuś zacznie chodzić samodzielnie, bo do tej pory chodził prowadzony za rączkę. Nasze pragnienie spełniło się - z dnia na dzień nasz synek chodzi coraz pewniej. Przed nami wciąż dużo pracy, ale to, co się stało tutaj, daje duże nadzieje na to, że w przyszłości Wojtuś będzie sprawnym człowiekiem."
Renata i Mirek Cicharscy, rodzice 4-letniego Wojtusia

W 1971 roku lekarze z rosyjskiego Centrum Lotów Kosmicznych skonstruowali kombinezon „Pingwin” dla zapobiegania szkodliwym skutkom hipokinezy kosmonautów przebywających przez długi czas w warunkach nieważkości. Odpowiednio zmodyfikowany znalazł zastosowanie w rehabilitacji osób z chorobami układu nerwowo-ruchowego.

Badania i eksperymenty wykazały, że najefektywniejsze jest zastosowanie kombinezonu do rehabilitowania osób z mózgowym porażeniem dziecięcym, zaburzeniami w narządzie ruchu po wylewach i urazowych uszkodzeniach mózgu.

Istota nowej metody polega na tym, że kombinezon powoduje pewną normalizację aktów lokomocyjno-mototycznych pacjenta, wykonywanych przez tułów i kończyny dolne na tle dodatkowego obciążenia, wynoszącego 15-40 kg i ukierunkowanego wzdłuż osi pionowej ciała.
Po zastosowaniu intensywnej terapii kosmicznym kombinezonem następuje:
- normalizacja toru mięśniowego
- zmniejszenie patologicznych wzorców ruchowych
- zwiększenie aktywnego zakresu ruchowego
- polepszenie kontroli nad mięśniami
- zwiększenie niezależności w chodzeniu, siedzeniu, czworakowaniu

W znanych metodach rehabilitacji (metoda Bobath, n.d.t., Vojty, Domana, Petö) dąży się do normalizacji napięcia mięśniowego, żeby ostatecznie umożliwić choremu wykonywanie ruchów dowolnych. Tymczasem system cięgien kombinezonu już na samym początku daje możliwość normalizacji napięcia mięśniowego. Wyżej wymienione metody przynoszą stosunkowo dobre efekty w odniesieniu do małych dzieci. W przypadku dzieci starszych, młodzieży i dorosłych są mniej skuteczne w porównaniu z rehabilitacją w kombinezonie
 
Kosmiczny kombinezon stanowi system elastycznych cięgien mocowanych do szerokiego pasa zakładanego na okolicę biodrowo-lędzwiową, nakolanników i obuwie. Układ elastycznych cięgien topograficznie przypomina rozmieszczenie mięśni zginaczy, prostowników oraz rotatorów tułowia i kończyn dolnych. Przewidziano ponadto specjalne cięgna korygujące ustawienie stopy, odwiedzenie barków oraz inne funkcje. Wszystkie cięgna zaopatrzono w urządzenia do regulacji napięcia, co umożliwia nie tylko pionowe obciążenie tułowia i kończyn dolnych, ale również korektę postawy. Pacjent ubrany w kombinezon wykonuje różne ćwiczenia, w tym także ćwiczenia w chodzeniu. Kombinezon stanowi przy tym zewnętrzny elastyczny szkielet, który nie ogranicza amplitudy ruchów, ale obciąża je w założonych granicach.